piasek kwarcowy, inaczej nazywany piaskiem szklarskim, stanowi on niemal 70 % masy całego zestawu surowcowego. Piasek ten musi odznaczać się wyjątkową czystością i drobnoziarnistością. Do zestawu surowcowego wprowadza tlenek krzemu (IV).
- soda kalcynowa, która jest ważnym substratem w produkcji szkła, wprowadza do mieszanki surowcowej węglan wapnia (Na2CO3).
- mączka wapienna, stanowiąca rozdrobnione kredy i wapienie, które są źródłem węglanu wapnia (CaCO3).
- dolomity - skały, ich głównym składnikiem są sole węglanowe wapnia i magnezu (MgCO3∙ CaCO3).
- stłuczka szklana to odpadki szklane pochodzące z produkcji szkła, które są zawracane do cyklu.
Z masy powstałej, przez stopienie tak przygotowanej mieszanki surowcowej, formuje się odpowiednio pożądane kształty dla wyrobów. Proces topienia zachodzi w bardzo wysokich temperaturach dochodzących nawet do 1500 - 1600 ºC. W tym czasie zachodzi wiele skomplikowanych przemian fizyczno-chemicznych surowców, doprowadzających do roztworzenia ziaren kwarcu, wydzielenia się gazów odpadowych (głównie dwutlenku węgla) i w efekcie utworzenia jednorodnej stopionej masy. Masę taką dalej klaruje się - pozbywa się z niej pęcherzyków gazu oraz powoli studzi się do temperatury ok. 1100 ºC. Kolejnym etapem jest formowanie pożądanych kształtów wyrobów szklarskich. Wśród wielu metod formowania szkła można wyróżnić m.in. wydmuchiwanie, prasowanie, ciągnięcie szkła lub jego walcowanie. Często w celu wzmocnienie szkła hartuje się go, czyli ponownie ogrzewa się do temperatury ok. 700ºC i gwałtownie chłodzi, w ten sposób szkło jest bardziej odporne na stłuczenie, a w przypadku rozbicia tłucze się na małe, nie ostre kawałki.
