Właściwości:
Bezbarwna i
przezroczysta odmiana szkła z dodatkiem ołowiu wprowadzonym za
pomocą tlenków. Ołów występuje w gotowej masie szklanej pod
postacią jonu modyfikującego Pb2+. Za szkło ołowiowe uważa się
według norm takie szkło, które zawiera ponad 18% tlenku ołowiu.
Jego zawartość może sięgać nawet 80%.
Wprowadzenie
ołowiu do szkła powoduje zmianę szeregu własności fizycznych
szkła m.in.
- wzrasta
współczynnik załamania światła (dzięki temu szkło ołowiowe
ma specyficzny blask i jest przez to bardzo dobrym materiałem na
wyroby dekoracyjne; produkuje się z niego również szkła
optyczne, tzw. Flint),- wzrasta średnia dyspersja (ma to również wpływ na dekoracyjność poprzez efektowne rozszczepienie światła na głębokich szlifach ozdobnych)
- zmniejsza
się elektryczna przewodność skrośna (wykorzystuje się tę
własność przy wytwarzaniu szkieł do izolacji metalowych części
lamp)
- zwiększa się absorpcja promieniowania krótkofalowego (znalazło to zastosowanie przy produkcji szklanych osłon przed tym promieniowaniem)
- zwiększa
się przepuszczalność światła ultrafioletowego
Ponadto szkło
ołowiowe jest bardziej miękkie i mniej odporne na działanie
kwasów, przez co dobrze nadaje się do rzeźbienia i trawienia.
Dodatek ołowiu zmniejsza też lepkość masy szklanej i ułatwia jej
topienie, klarowanie oraz formowanie. W procesach produkcji tego
szkła PbO łatwo redukuje się do postaci metalicznej, powodując
jego ciemnienie. Stwarza to konieczność utrzymywania atmosfery
utleniającej przy topieniu, a także stosowania środków
ostrożności przy obróbce szkła na palniku.
Zastosowanie:
- medycyna:
osłony rentgenoochronne, soczewki optyczne
